|  akon
što je Biljana Plavšić, u srpskom narodu poznatija
pod pseudonimom Carica, priznala da je kriva, beogradski mediji
su objavili da je priznala TAČKU TRI, a šta je u njoj sadržano,
koje sve konkretne zločine podrazumijeva, to je prepušteno
babi Smiljani da pogodi iz graha. I cijeli Beograd je počeo
da govori: "Priznala TAČKU TRI"!
Pa razume se: ova apstrakcija,
koja ne kazuje ništa opipljivo, ne može uznemiriti ničije
moralno osjećanje. Velemajstori su Srbi. Bukvalno velemajstori:
u izbjegavanju govora o svojim zločinima pokazali su ne samo
genijalnu obdarenost za kombinacije čudesnije od Aljehinovih,
nego su ispoljili i psihičku stabilnost kakvu ne posjeduje
ni prvak svijeta Kramnik!
Ali je Nataša Kandić
u novinama detaljno izložila sadržinu TAČKE TRI, vratila joj
njenu ubitačnu konkretnost, pokazala braći Srbima koje je
sve užase Plavšićeva priznala:
Priznanjem krivice Biljana
Plavšić je prihvatila postojanje rasprostranjenog i sistematskog
napada na civile, da su njeni postupci bili povezani sa sistematskim
napadima protiv civila, da je bila svesna šireg konteksta svog
ponašanja, da je počinila radnje i propuste protiv žrtava ili
stanovništva kao žrtve i posedovala nameru da ih počini, da
je njeno ponašanje imalo političku, rasnu i versku osnovu i
da je postupala sa svesnom namerom diskriminacije. Biljana Plavšić
je priznala sledeće navode činjeničnih osnova za utvrđivanje
krivičnog dela progona: Da je između 1. jula 1991. godine i
30. decembra 1992. godine, delujući kao pojedinac ili u dogovoru
sa Radovanom Karadžićem, Nikolom Koljevićem, Momčilom Krajišnikom
i drugim učesnicima udruženog zločinačkog poduhvata, planirala,
podsticala, naredila, počinila ili na drugi način pomagala i
podržavala planiranje, pripremu ili izvršenje progona bosanskih
Muslimana, bosanskih Hrvata i drugog nesrpskog stanovništva
u opštinama Banja Luka, Bijeljina, Bileća, Bosanska Krupa, Bosanski
Petrovac, Bratunac, Brčko, Čajniče, Čelinac, Doboj, Bosanski
Novi, Donji Vakuf, Foča, Gacko, Hadžići, Ilidža, Ilijaš, Ključ,
Kalinovik, Kotor Varoš, Nevesinje, Novi Grad, Novo Sarajevo,
Pale, Prijedor, Prnjavor, Rogatica, Rudo, Sanski Most, Šipovo,
Sokolac, Teslić, Trnovo, Višegrad, Vlasenica, Vogošća i Zvornik.
Priznala je da su progoni
obuhvatali:
1. Diskriminaciju
bosanskih Muslimana i Hrvata, uključujući uskraćivanje slobode
kretanja;
2.Ubistva tokom i
nakon napada na sela i gradove u pomenutim opštinama,
uključujući ubistvo najmanje 48 Muslimana i Hrvata u Bijeljini,
1. i 2. aprila 1992. godine, 30 starijih Muslimana u Bijeljini
10. jula 1992. godine, 65 muslimanskih civila u Bratuncu 9.
maja 1992. godine, najmanje 10 Muslimana ispred hotela Posavina
u Brčkom 4. maja 1992. godine, streljanje najmanje 30 muslimanskih
seljaka u selu Prohovo 30. maja i 1. juna 1992. godine, ubistvo
i spaljivanje tela oko 70 bosanskih Muslimana u naselju Bikavac
u Višegradu 27. juna 1992. godine, likvidaciju više stotina
Muslimana, muškaraca, žena i dece u Višegradu i na mostovima
reke Drine tokom maja i juna 1992. godine, ubistvo 15 Muslimana
u Zvorniku 9. aprila 1992. godine i masovna ubistva još u
15 mesta u BiH.
3. Ubistva u logorima
i u vezi sa logorima, uključujući ubistva desetine zatvorenika
u logoru Manjača od početka juna do 18. septembra 1992. godine,
ubistvo 14 muslimanskih zatvorenika u osnovnoj školi Vuk Karadžić
u Bratuncu od 10. do 16. maja 1992. godine, ubistvo najmanje
266 zatvorenika u KPD Foča od juna do decembra 1992. godine,
ubistvo 190 zatvorenika, Muslimana i hrvatskih žena u osnovnoj
školi u selu Grabovice u opštini Kotor Varoš, ubistvo stotine
zatvorenika u logoru Omarska (Prijedor) od maja do avgusta
1992. godine i streljanje preko 150 zatvorenika iz naselja
Brdo u Prijedoru 20. jula 1992. godine, zatim ubistva zatvorenika
u logoru na farmi i u tehničkoj školi u Karakaju, u logoru
Sušica, Keraterm (Prijedor), Luka (Brčko) i u još 15 logora
ili objekata u vezi sa logorima.
3. Logore, uključujući
9 objekata u Banja Luci, 15 objekata u opštini Bijeljina,
5 objekata u Bileći, 6 objekata osnovnih škola u opštini Bosanska
Krupa, 11 objekata u Bosanskom Novom, 9 u Bosanskom Petrovcu,
9 logora u Bratuncu, 16 u Brčkom, 3 u Čajniču, 4 u Čelincu,
30 u opštini Doboj, 24 u opštini Foča, 6 u Gackom, 6 u Hadžićima,
5 u Ilidži, 7 u Ilijašu, 6 u Kalinoviku, 7 u Ključu, 17 u
opštini Kotor Varoš, 6 u Nevesinju, 2 u Novom Gradu, 6 u Novom
Sarajevu, 5 na Palama, 58 u opštini Prijedor, 10 u Rogatici,
2 u Rudom, 22 u opštini Sanski Most, 1 u Šipovu, 10 u Sokolcu,
18 u Tesliću, 17 u Vlasenici, 9 u Vogošći i 26 logora u opštini
Zvornik.
4. Uništavanje preko
140 kulturnih i verskih spomenika, među kojima su džamija
i katolička crkva u Bosanskoj Krupi, 9 džamija i 2 katoličke
crkve u opštini Bosanski Novi, 5 džamija u Bosanskom Petrovcu,
1 džamija u Bratuncu i 1 u naselju Glogova, 3 džamije u Brčkom,
2 džamije u Čajniču i 1 džamija u selu Međurečje, 2 u Čelincu
i 1 u naselju Bašići, 3 džamije i 1 katolička crkva u Doboju
i 1 u selu Gornja Grapska, 5 džamija u opštini Donji Vakuf,
4 džamije u opštini Foča, 2 u Hadžićima, 4 u Ilijašu, 2 u
Kalinovniku, 7 u opštini Ključ, 9 u opštini Kotor Varoš, 5
u Nevesinju, 2 katoličke crkve i 9 džamija u Prijedoru, 3
džamije u Prnjavoru, 5 u opštini Rogatica, 4 u opštini Rudo,
9 u opštini Sanski Most, 3 u opštini Šipovo, 1 džamija u Sokolcu,
1 katolička crkva i 2 džamije u Tesliću, po 1 džamija u Višegradu
i Vlasenici, 2 u Vogošći i 4 džamije u opštini Zvornik.
Tako Nataša. A Marka Darinkinoga,
koji o Srbima nije kazao ni dvadeseti dio ovoga što je Carica
priznala dobrovoljno, pri čistoj svijesti i ni od kog prisiljavana
- Srbi proglasiše srpskim izdajnikom, srpskim izrodom, srbomrscem,
srbožderom, čovjekom koji "destruiše sve srpsko",
poturicom gorim od Turčina, itakodalje. Ali Carica je Carica,
čak i u Hagu, a Mrako Darinkin, koga inače "poštuju Ujedinjene
nacije", kako u ratu reče Afan, ostaje srpski izrod,
ali neće dugo. Kad Musolinija iz Lijeve Rijeke osude za genocid,
moji Ljevorečani će početi da mene veličaju! Jer to vam je
srpsko pleme sa dna kace koje pristaje na sve osim da se nađe
na strani gubitnika. Kad Slobo fasuje 286 godina robije, Ljevorečani
će početi da me zivkaju telefonom: "A đe si, dome? Puna
kućo! Očni vide!"
Plavšićeva je priznala
postojanje 437 logora i logorskih objekata, dakle, gotovo
pola tone! Stoga je sreća što u dane kad sam, posve lakomisleno,
Paljane opaljivao u novinama, nisam znao za ovu cifru. Kažem:
posve lakomisleno, jer je moja spisateljska mašta bila posve
nedorasla stvarnosti, i nisam ni u ludilu mogao zamisliti
da su Srbi otvorili, na primjer, "26 logora u opštini
Zvornik", "22 u opštini Sanski Most" i "58
u opštini Prijedor".
Da sam znao za sve užase
koje je Carica priznala izatrke, od straha bih umukao, baš
kao što sam, u djetinjstvu, zanijemio kad sam vidio vuka i
pola dana nisam mogao ni riječi istisnuti iz sebe. Da sam
znao za pola tone Rašovih logora, umukao bih, a svoje pero
zafrljačio kroz pendžer, i ne bi mi naumpalo, do kraja rata,
da sročim ni slovca protiv srpskih nacista. Ali, pošto nisam
imao pojma, dogodilo se kao u onom vicu: šta zna dijete šta
je pola tone - uzme na rame i ponese!
Arhiva Dani
280
|
