atriotizam - najlukrativnija srpska reč poslednjih desetak
godina, još uvek je najpreciznija merna jedinica kad iz desničarsko-fašističkog
ugla valja objasniti tko su izdajnici, plaćenici, genetski
otpad, špijuni ili odmetnici od otadžbine. Finom apotekarskom
vagom na kojoj tri grama domoljublja uvek preteže pet kilograma
nacionalizma, moguće je ama baš sve izmeriti: nadljudsku hrabrost
Slobodana Miloševića koji, iz dana u dan, svojim zdravorazumskim
primedbama, uništava nepostojeći integritet tzv. Haškog tribunala;
dobronamernu dostojanstvenost Radovana Karadžića koji
se živ neće predati neprijatelju; filigranski osećaj za legitimnost
erotskog legaliteta u tijelu saveznog predsednika ili, why
not, vrsni četnički smisao za humor u okviru TV Čitanke
za mlade koljače.
Identičnu metodologiju
- s neizbežnom vagom u damskoj tašnici - primenila je nedavno
novinarka Ljiljana Smajlović (ćiriličnim čitaocima
Nina danas poznata kao vatrena obožavateljka dr
Vojislava Koštunice; latiničnim čitaocima nekadašnjeg
Vremena godinama znana kao private cheerleader Radovana
Karadžića), koja je u intervjuu za najnoviju Srpsku reč,
govoreći o Helsinškom odboru za ljudska prava u Srbiji, konkretno:
o Sonji Biserko i Petru Lukoviću, između ostalog
rekla: "Mislim da se nesretno podudarilo to da su
neki istaknuti borci za ljudska prava istovremeno bili ljudi
za koje se nama ostalima činilo da im malo manjka osnovnog
patriotizma."
Pitanje: koja je to količina
"osnovnog patriotizma" čija bi težina zadovoljila
ideološki gabarit Ljiljane Smajlović? Šta je, uostalom, "osnovni
patriotizam": neka vrsta genetskog uređaja koji nam se
implantira pri rođenju, sećanje na pobedu reprezentacije Jugoslavije
u hokeju na travi, frivolna pomisao da (po Brani Crnčeviću)
Srbina možeš ubiti samo ako mu pucaš u dušu... ili je u pitanju
nešto mnogo zanimljivije, recimo, uzdržanost pri pomenu ratnih
zločina, spokojna ravnodušnost spram tuđih žrtava, odbijanje
da se prizna šta je sve u ime Srbije uništeno i ubijeno protekle
decenije...
Razumem ja Ljiljanu Smajlović:
ne samo zbog toga što joj je srbijansko domoljublje u venama,
već zbog činjenice da je, početkom rata u Bosni 1992, kao
dopisnica sarajevskog Oslobođenja iz Bruxellesa, mogla
da svoj patriotizam (osnovni ili gimnazijski, svejedno) praktično
primeni na nekoliko BiH načina, samo da se sjetila: da tekstovima
brani svoje kolege iz Oslobođenja, da se vrati u Sarajevo
i na licu mesta vidi kako u praksi izgleda teorija po kojoj
zli Muslimani sami sebe ubijaju da bi optužili nevine, bradolike
Srbe s okolnih brda, mogla je Ljiljana da makar ne zaboravi
svoj grad... ali kako je s istočne strane Drine trava uvek
zelenija, kolegica (koju Srpska reč pompezno predstavlja
kao "najboljeg jugoslovenskog poznavaoca Haškog tribunala")
iz Bruxellesa je došla u Beograd, našla uhljebljenje/ukruhljenje
u Vremenu iz kojeg je, sve godine rata, nemilosrdno
komplimentima obasipala pacijente s Pala, naročito Vrhovnog
Psihijatra.
Kad posle deset godina
Smajlovićeva - s novim ramom za naočale; odmerenim, beogradskim
akcentom; ugodnim namještenjem u Ninu i, gle!, u američkoj
NGO firmi "Irex", koja pomaže "nezavisne"
medije, što, razume se, nikako nije konflikt interesa; redovitim/čestim
gostovanjem na programima Radija i Televizije B92 (gde je
s ljubavlju najavljuju kao "vrsnog analitičara"
i "eksperta za američko-srpske odnose"); a naročito
svojim strpljivo građenim vezama u nacionalnim institucijama,
u kojima se Patriotizam iz sefova raznosi lopatama... kad,
nakon svega, žena - koja bi u Haagu trebalo da sedi na optuženičkoj
klupi a ne u publici, kao izveštač - odluči da govori o nečijem
manjku (osnovnog) patriotizma, onda sve to liči na mogući
EPP gde bi serijski ubica reklamirao noževe.
Ali, kako je ovo Srbija
u kojoj je Ljiljana otkrila sve lepote Patriotizma, sve je,
naravno, moguće. Samo ako imate malu, preciznu vagu.
Arhiva Dani
265
|
