U javnosti se licitira sa cetiri licnosti koje bi mogle natjerati dedinjskog despota da abdicira. To su Vuk Draskovic, Vuk Obradovic, Momcilo Perisic i Jovica Stanisic. Nas suradnik, uvazeni analiticar srpske politicke scene, tvrdi da nemaju nikakve sanse

NI JEDAN OD VUKOVA SRBIJANSKE OPOZICIJE
 - ni Draskovic ni Obradovic - nisu iz vise razloga u stanju da iznutra zaustave Milosevica u njegovom tvrdoglavom otporu NATO intervenciji do "posljednjeg metka" uprkos svakodnevnih zracnih udara koji nestedimicno razaraju Beograd i Srbiju kao i Crnu Goru.

Kumova konkurencija
Draskovic je, uostalom, usao u Milosevicevu vladu, iz koje je nedavno ispao nakon prvih kritickih zamjerki da se ne moze protiv NATO-a, prije iz razloga licne promocije, kao neke vrste satisfakcije za sve one prethodno izgubljene izbore na kojima su on i njegova stranka ucestvovali, nego na osnovu stvarne politicke snage i nekog realnog partnerstva sa Milosevicevim vladajucim socijalistima na takav nacin da ovi ne bi mogli bez Draskovica formirati vladu, a pogotovo odrzati je bez njega.

To je bila i ostala Draskoviceva "Ahilova peta" ili objasnjenje zasto on danas nema takvu moc da zaustavi Milosevica i pored cinjenice da se usudio da mu javno stavi na znanje da se ne slaze sa nastavljanjem neravnopravnog otpora NATO-ovim zracnim udarima. Svakako da je Draskovicevoj odluci da udje u vladu bez stvarne snage doprinijelo i to sto je Vojislav Seselj, sigurno veci Draskovicev konkurent od samog Milosevica valjda samo zato sto su bivsi kumovi, vec bio clan republickog kabineta i uz to njegov vicepremijer.

Ako moze Seselj u vladu, zasto to ne bi mogao i Draskovic! Na tom nivou nadgornjavanja i licnih rivaliteta uglavnom funkcionira srbijanska opozicija, ne hajuci pritom o nacelima sa kojima treba da nastupa ili da se odnosi prema vladajucim Milosevicevim socijalistima kao i JUL-u - nekoj vrsti kvazilijeve partije-pokreta njegove supruge Mire Markovic. Ali, Draskovic je usao u vladu i iz jos jednog razloga koji se, ustvari, podudara sa opstom kulturom srbijanskog "herojstva" i izigravanja uloge "herojskih licnosti", sto je posebno doslo do izrazaja u slucaju Kosova.

Sa vatrenom politickom retorikom koja podsjeca na rodoljubive skolske citanke s pocetka proslog stoljeca u Srbiji o Kosovu Draskovic nije bio manje ratoboran od Milosevica glede pitanja odbrane Kosova pred najavljenim NATO prijetnjama. Takav Draskovic, koji se, inace, ne razlikuje od Milosevica kad se treba "isprsiti" da bi poslije "povijao siju", nije nikada odavao medju Srbima pa i vlastitim izbornim pristalicama politickog lidera kome treba puno vjerovati.

Iz svega toga proizilazi i zakljucak da on nije danas neka ozbiljna snaga u suprotstavljanju Milosevicu da bi ga mogao natjerati da se prihvate uslovi zapadne politicke i vojne alijanse kako bi doslo do zaustavljanja bombardovanja zemlje i pristupanju realizaciji rambujeovsko-pariskog sporazuma.

Konacno, ako se tome doda da je i sam najveci broj izbornih pristalica Vuka Draskovica odrastao na kosovskom mitu, nije odatle tesko shvatiti da Draskovic ne samo da nema snaga za pomenuto nego je pitanje koliko ce jos uopste biti u mogucnosti da u uslovima proglasenog ratnog stanja opstane kao politicka figura.

Iluzije o vojnom udaru
Politicki analiticari cesto traze u ljudima koji su nekada figurirali na najvisim polozajima u bivsoj JNA i njenom ostatku, Vojsci Jugoslavije, da bi potom bili emeritirani ili odstranjeni iz njenih redova kao navodni protivnici Slobodana Milosevica i njegove politike, jezgro moguce vojne pobune ili nekakve zavjere, puca u stilu "Crne Ruke" protiv srbi(janskog) vozda.

Nista nije pogresnije od tog pristupa. Zato nema nikakve misterije o ulozi nekadasnjeg najmladjeg generala bivse JNA Vuka Obradovica s obzirom na njegove izjave da Milosevic treba da podnese ostavku imajuci u vidu stanje do koga je doveo zemlju.

Osim "hrabrosti" toga cina da se, ipak, nasao neko ko ce iznutra tresnuti Milosevicu u lice istinu da konacno treba da ode sa cela zemlje, sto je sve propraceno u svjetskoj javnosti s najvisim publicitetom i, pogotovo, s pomalo neosnovanim ocekivanjima o nekakvoj mogucoj prevratnoj ulozi Vuka Obradovica, nista se nije desilo i nista se nece desiti bar kad je u pitanju uloga drugog "opozicionog" Vuka na politickoj sceni Srbije.

Za to ima vise razloga. I Milosevic i najveci ostatak nekadasnje JNA, koja danas slovi kao VJ, odrzali su titovsko naslijedje da "politika komanduje pusci". Danasnja VJ nema nikakve veze sa srbijanskom tradicijom petljanja u politiku i, pogotovo, sa rusenjem i ubijanjem vladara.

Istorijski posmatrano, posljednji takav cin izveden je u reziji majora Zivana Knezevica i grupe oficira na cijem su celu stajali generali Bora Mirkovic i Dusan Simovic u poznatom oficirskom pucu kojim je 1941. godine, nakon potpisivanja Pakta sa silama tzv. Osovine (Njemacke, Italije i Japana) od strane Kraljevine Jugoslavije, uklonjen knez Pavle i, pritom, ustolicen kralj Petar II Karadjordjevic.

Vuk Obradovic ne samo da ne pripada toj tradiciji nego je i slabo ostao ukorijenjen u danasnjoj VJ. On je, prvo, na svoj zahtjev napustio tadasnju JNA navodno iz razloga sto nije odrzao vlastito obecanje dato roditeljima vojnika koji su bili zarobljeni od snaga Teritorijalne odbrane Slovenije da ce biti oslobodjeni. Inace, Obradovic je bio neka vrsta politickog generala prije proizveden u najvisi cin zahvaljujuci birokratskim mehanizmima ondasnjeg SSNO nego nekom svom narocitom trupno-prasinarskom iskustvu.

Ovog bivseg generala, koji fizicki najmanje podsjeca na vojnika, prati jedna otuzna legenda koja ce ga, izgleda, pratiti i do kraja zivota. Prica, naime, kaze da je, nakon svog povlacenja iz JNA, Obradovic u jednom trenutku obuzetog "rodoljublja" ponovo navukao generalsku uniformu i ponudio svoje usluge vojsci bivse RSK u Hrvatskoj, ali da ga Milan Martic nije htio primiti ni kao obicnog borca.

Izuzev cinjenice da je bio bivsi general nekadasnje JNA, sto se u nekim prilikama naglasava u javnosti, Vuk Obradovic ima veze s danasnjom VJ i njenim vrhom koliko to moze imati obicni vojnik nakon odsluzenja vojne sluzbe.

Mostarska haubica
Nesto drugacije stoji stvar sa generalom Momcilom Perisicem, bivsim nacelnikom Generalstaba, inace poznatijim pod imenom "mostarska haubica", koji je prvi poceo sa razaranjem Zadra i Mostara, ali ni u njemu ne treba traziti nekakvog moguceg Blaznavca, jednog od namjesnika stare Srbije koji je sredinom 70-ih godina proslog stoljeca vojskom doveo na prijesto maloljetnog kralja Milana. Neki istoricari smatraju da se tim cinom vojska u Srbiji pocela mijesati u politiku postajuci i sama politicki faktor.

Poznato je da je Perisic, prije Obradovica, stavio na znanje Milosevicu da SR Jugoslavija nema izgleda da se suprotstavi cijelom svijetu ukoliko ne zeli da bude do kraja unistena, a njena privreda posve razorena sa velikim civilnim zrtvama. Izgleda da je to bio razlog da ga Milosevic detasira pod uticajem svoje supruge, koja jos od prije nije bas "mirisala" Perisica, ali, sve govori, i plaseci ga se s obzirom na njegovu mogucu komplotsku ulogu iznutra vojne strukture.

Perisic, takodjer, nema nekakvog uticaja na svoje do jucer potcinjene u vojnom vrhu da bi mogao okrenuti vojsku protiv Milosevica i koji u svojoj odanosti Milosevicu zovu ovoga "Vrhovnim komandantom" iako za taj "titovski" naslov ne postoji nikakva ustavna osnova, jer stvarni Vrhovni komandant, po Ustavu SR Jugoslavije, jeste Savjet odbrane, kojim Milosevic samo predsjedava, a u cijem radu i odlucivanju ucestvuju ravnopravno, pored njega, i predsjednici Srbije i Crne Gore.

Milosevic ima znacaja samo onoliko koliko je duzan da sprovodi odluke ovog najviseg vojnog organa, ali ne i da on sam donosi odluke kao nekakav laznopredstavljajuci Vrhovni komandant. Bilo bi zanimljivo kad bi Slobodan Milosevic pokazao u javnosti odluku Savjeta odbrane kojom je odluceno da se SR Jugoslavija upusti u rat sa NATO snagama. Ali, kako su, inace, promocije raznih tipova na tlu bivse Jugoslavije postale cudesne, skokovite i nenormalne, i Srbima ne preostaje nista drugo nego da se priviknu na ovu novu ulogu bivseg rez. kapetana nekadasnje JNA Slobodana Milosevica kao "Vrhovnog komandanta".

Despotizam masa
Jedna od isprepletenih misterija u pogledu licnosti koja bi mogla da zaustavi Milosevica je i njegov bivsi sef tajne policije Jovica Stanisic, koga je Milosevic otpustio prosle godine, kako neki glasovi govore, iz razloga neslaganja povodom stanja na Kosovu i mjera koje je trebalo preduzeti da bi se zaustavilo jacanje albanske OVK (UCK). Ma koliko i sam Milosevic zazirao od onih koji se usude da prvi put izraze svoje suprotstavljanje, i ovdje, kao i u svim drugim slucajevima vodecih licnosti Miloseviceve egzekutive, vazi zakon autoritarne svemoci: oni su sve sa Milosevicem, bez njega niko i nista!

Stoga, da bi se srpski narod suprotstavio danas Milosevicu, on mora da se suprotstavi sam sebi - svojim neumjerenim nacionalistickim strastima, besmislenim teritorijalnim pretenzijama ciji su cilj etnicka ciscenja i koje zavrsavaju u humanitarnim katastrofama, povrsnom nacinu misljenja o svojim susjedima i medjunarodnom okruzenju, autoritarnom karakteru vlasti i (za)vodjinskoj psihologiji koja proistice iz njegovog bica - ili, kako je jednom to neko rekao, "despotizmu" samog sebe kao mase, a to, kako stvari stoje, izgleda najteze.